Hoofdstuk 5

Alleen het

echte socialisme

heeft toekomst

 

Het kapitalisme heeft de feodale maatschappij vervangen. Onder de kapitalistische uitbuitingsverhoudingen zijn de productiekrachten tot ongekende omvang ontwikkeld. Meer en meer kapitaal concentreert zich in handen van een steeds kleiner wordende groep wereldomspannende concerns en groepen van concerns. Vermaatschappelijking en internationalisering maken planmatige organisatie van de productie noodzakelijk.
Het kapitalisme heeft zo alle benodigde materiele voorwaarden voor het socialisme geschapen.
De uitbuiting en de productie voor de winst blijven echter bestaan. De beheersing van het productieproces in afzonderlijke bedrijven of sectoren, leidt daarom tot steeds wildere onbeheerstheid in het geheel van de wereldeconomie.
De heerschappij van de monopolies en de kapitalistische eigendomsverhoudingen staan iedere maatschappelijke vooruitgang in de weg.

Slechts door de omverwerping van de kapitalistische heerschappij en de opbouw van de socialistische maatschappijorde zullen uitbuiting en onderdrukking van de werkende massa's kunnen worden afgeschaft.
Na het veroveren van de politieke macht zal de arbeidersklasse de dictatuur van het proletariaat oprichten - dictatuur van de meerderheid over de minderheid die de heerschappij van het kapitaal wil herstellen - en de meest uitgebreide democratie door en voor het werkende volk. Daarmee zijn ook de voorwaarden geschapen om een werkelijk einde te maken aan de politieke en economische achterstelling van vrouwen.
De arbeidersklasse zal de staatsmacht gebruiken om de monopoliekapitalisten te onteigenen, het privé-eigendom van productiemiddelen af te schaffen en alle productiemiddelen in gemeenschappelijk eigendom van het werkende volk te brengen.

Bevrijd van het keurslijf van de kapitalistische eigendomsverhoudingen, zullen de productiekrachten planmatig en onophoudelijk ontwikkeld kunnen worden, economische crises zullen tot het verleden behoren.
In plaats van productie voor maximale winst, zal in het socialisme geproduceerd worden om in de voortdurend groeiende en wisselende materiele en culturele behoeften van de gehele maatschappij te voorzien. Dit wordt gerealiseerd door groei die niet wordt onderbroken door economische crises en door voortdurende verbetering van de socialistische productie op basis van de nieuwste technieken en met doelbewust gebruik van de voordelen van de grootproductie.

De dictatuur van het proletariaat betekent niet alleen onderdrukking van vroegere uitbuiters en van degenen die de heerschappij van het kapitalisme willen herstellen. Zij berust vooral op het feit dat de arbeidersklasse een, vergeleken met het kapitalisme, hoger type van maatschappelijke organisatie belichaamt en verwerkelijkt.
Onder leiding van haar partij zal de arbeidersklasse de leiding en het bestuur van staat en economie ter hand nemen. De organisatie van de maatschappelijke productie zal meer en meer gaan berusten op de vrije en bewuste discipline en de initiatieven van de werkers zelf.
Werkloosheid zal tot het verleden behoren, omdat iedereen overeenkomstig zijn of haar bekwaamheden aan de maatschappelijke arbeid deel zal nemen en overeenkomstig zijn of haar bijdrage beloond zal worden.

De socialistische revolutie kan niet in één klap een einde maken aan de slechte overblijfselen van het kapitalisme. In het socialisme blijven klassen en klassenstrijd bestaan.
Doorslaggevend voor de onomkeerbare overwinning van het socialisme is de ideologische strijd tegen de blijvende invloed van de burgerlijke ideologie, de oude zeden en gebruiken en het kleinburgerlijk egoïsme, met als doel het vestigen en verder ontwikkelen van het socialistisch bewustzijn onder de mensen.

Onder de verhoudingen van de dictatuur van het proletariaat voert de arbeidersklasse de klassenstrijd gericht op het tot stand brengen van het communisme, nadat de socialistische revolutie in alle landen van de wereld de overwinning heeft behaald.
In het communisme, waar de tegenstellingen tussen stad en platteland en die tussen hoofd- en handarbeid zijn opgeheven, zullen, wanneer de productiekrachten zover zijn ontwikkeld dat er een overvloed wordt geproduceerd en wanneer de burgerlijke ideologie definitief overwonnen is, klassen en staat afsterven en nationale grenzen verdwijnen.
Dan ontstaat de klassenloze maatschappij, waar arbeid de eerste levensbehoefte is geworden, omdat deze iedereen in staat stelt vrijwillig zijn bekwaamheden te ontplooien en voor het algemeen maatschappelijk nut in te zetten en ieder naar zijn of haar behoeften deel kan hebben aan de maatschappelijk geproduceerde rijkdom.

Lessen tegen verval

De opbouw van het socialisme in de Sovjet-Unie en China heeft laten zien tot welke grote prestaties de werkende massa's in staat zijn, wanneer zij hun toekomst in eigen handen nemen.
Het kapitalistisch herstel in de Sovjet-Unie en China en het revisionistisch verval van de meeste communistische partijen hebben verwarring gezaaid over de werkelijke inhoud van socialisme en communisme. Niet de buitenlandse imperialisten, noch de vroegere uitbuiters hebben het socialisme ten val gebracht, maar een nieuwe uitbuitersklasse van verburgerlijkte bureaucraten. Dit is een belangrijke les die in de toekomstige socialistische landen benut zal worden, om herhaling te voorkomen.
Mao Zedong trok de lessen uit het revisionistisch verraad in de Sovjet-Unie en Oost-Europa. Hij mobiliseerde de arbeiders, boeren en revolutionaire studenten in de Grote Proletarische Culturele Revolutie tegen het gevaar van herstel van het kapitalisme. De Culturele Revolutie is de hoogste vorm van klassenstrijd in het socialisme. De Chinese volksmassa's realiseerden de meest uitgebreide democratie in de geschiedenis van de mensheid, wierpen een dam op tegen herstel van het kapitalisme, slaagden erin de socialistische productie omvangrijk te doen groeien en brachten hun socialistisch bewustzijn op een hoger niveau.
De revisionistische machtsgreep na Mao Zedong's dood toont de noodzaak van het voortdurend toepassen van de strijdmethode van de Culturele Revolutie. Ook deze ervaring zal de arbeidersbeweging zich ten nutte moeten maken.
De partij heeft de taak uit deze ervaringen de lessen te trekken, die haar in staat stellen het socialisme onder de arbeiders een nieuw aanzien te verschaffen.

Verder