Winst privé lasten publiek bezit Wanneer zich ernstige crises voordoen, dan hebben de grote concerns behoefte aan staatsingrijpen. Staatsingrijpen om oorlog te voeren, om bedrijven te redden, om een revolutie te voorkomen, wat dan ook. In rustiger vaarwater – als het kapitaal zich meer kan concentreren op het vergroten van het deel van de koek dat ze mag opslokken – dan horen we het omgekeerde. Dan is een kleine staat nodig (snijden in de voorzieningen voor gewone mensen), een staat die de bedrijven niet hindert (geen regels, minder belasting maar meer subsidie), een staat die bedrijven winst laat maken aan publieke voorzieningen. Daarom was het dat Rutte in 2012 zich in de verkiezingscampagne afzette tegen parlementair links met de grap: “U weet het hè, als je links het beheer zou geven over de Sahara, wat er dan gebeurt. Binnen de kortste keren is het zand op.” Wat er aan kwam was snijden in voorzieningen, minder belasting voor bedrijven en privatisering. Het geld voor de gewone mensen was binnen de kortste keren op. Nu zegt Rutte: “We zijn natuurlijk een land dat in de kern diep socialistisch is.” Hij bedoelt niet wat hij zegt, hij bedoelt dat de grote kapitalisten behoefte hebben aan een rondje stevig staatsingrijpen. Hij kiest zijn woorden om de mensen te verwarren. Hij doet alsof meer staatsingrijpen socialistisch is. Maar als staatsingrijpen vooral de grote bedrijven ten goede komt, dan is daar niets socialistisch aan. Marx en Engels ontmaskerden deze truc in het Communistisch Manifest zo: “Het socialisme van de bourgeoisie bestaat juist in de bewering dat de bourgeois bourgeois zijn – in het belang van de arbeidersklasse.” En kijk: de grote bedrijven krijgen tientallen miljarden toegeschoven. Schijnheilig zeggen Rutte en Koolmees dat de reden daarvan niet is dat de rijken zich willen blijven verrijken, maar dat werkgelegenheid gered moet worden: we zijn bourgeois (kapitalist) in het belang van de arbeidersklasse. En zelfs als de bedrijven die steun ontvangen mensen ontslaan, dan is het om werkgelegenheid te redden. Echt socialistisch is het als de productiemiddelen in maatschappelijk eigendom zijn en de staatsmacht in handen van de arbeidersklasse ligt. Elke crisis in het kapitalisme roept om deze oplossing, maar voor deze oplossing moeten we niet bij Rutte zijn, maar op de arbeidersbeweging vertrouwen.
Stop de georganiseerde
6 april 2020
In de supermarkt probeert iedereen op anderhalve meter afstand om elkaar heen te laveren. In zorginstellingen dwingen zorgbestuurders de zorgwerkers on onbeschermd te werken, zonder mondkapje, zonder schorten, soms zelfs zonder handschoenen. Er vallen honderden doden. De specialisten ouderengeneeskunde hebben inmiddels 1100 besmettingen geteld en 1700 ‘verdenkingen’. In de meeste gevallen onnodige doden en besmettingen omdat de collega’s in de zorg onbeschermd moet werken. Deze werkwijze is hardnekkig verdedigd door zorgbestuurders. Hun argumenten daarvoor waren tot gisteren nog: ‘mondkapjes zijn niet nodig, jullie maken de bewoners maar ongerust, als dadelijk de voorraden op zijn is het jullie schuld, mondkapjes geven alleen maar schijnveiligheid’. Het blijkt een dodelijk beleid, waarvan de gevolgen bovendien massaal onder het tapijt worden geveegd, want deze doden worden niet meegeteld in de officiële statistieken. Voor de regering zijn het waarschijnlijk nummers in de statistiek, maar voor hun dierbaren en verzorgenden zijn het unieke mensen - met hun eigen geschiedenis, plaats in het gezin en hun eigen verdiensten. Mensen dus om met alle mogelijke zorg te omgeven en maximaal te behoeden voor ziekte en ongemak. Veel zorgbestuurders weigeren aan familie en naasten openheid van zaken te geven over het aantal besmettingen en doden. Mensen die hun dierbaren niet mogen bezoeken omdat de instellingen en thuissituatie zijn afgesloten, zijn ten einde raad. Zorgcollega’s worden onderdrukt en geïntimideerd en mogen geen eerlijke informatie geven of het probleem op een andere manier naar buiten brengen. Een groot deel van de zorgverleners is bovendien zelf besmet geraakt en besmetten op hun weer hun gezinnen en een volgende groep kwetsbare cliënten. Zorggroep Delft en FNV Offensief Rotterdam brachten de misstanden wél naar buiten en brachten de bal aan het rollen. Inmiddels spreek ook beroepsvereniging V&VN zich uit en spreken ook de specialisten ouderenzorg zich uit. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald want veel te lang hebben zij het dodelijke beleid van zorgbestuurders gevolgd. Zorgbestuurders hebben tienduizenden kwetsbare mensen en hun verzorgers willens en wetens in levensgevaar gebracht. Collega’s in de zorg moeten tegen de verdrukking in alle noodklokken luiden om dit tij te keren. Opnieuw! Dat is een les voor de toekomst. Wie is de zorg? Wij zijn de zorg! Collega’s in de zorg moeten hun belangen doorzetten en zich nooit meer onder laten schoffelen!
DVL
PiB
zorg in actie
ramp in zorginstellingen