De belangrijkste les wordt gegeven als het lesgeven wordt gestaakt Op 30 en 31 januari lag het onderwijs opnieuw plat. De afgelopen jaren hebben de leraren zich het actievoeren, demonstreren en staken eigen gemaakt. De koopkracht is jaren achtereen gedaald, de werkdruk neemt jaar na jaar toe, de onvrede is groot - de geest gaat niet meer zo makkelijk in de fles. Winstprincipe maakt onderwijs kapot Al enige tijd zijn er niet meer genoeg leraren om de leerlingen les te geven. Het onderwijs is een uitgesproken voorbeeld van hoe het kapitalisme de maatschappij ten gronde richt - hoe het kapitalisme de ene crisis na de andere veroorzaakt. Jarenlang is er bezuinigd op het onderwijs. Er was altijd wel een goede reden om de scholen minder geld te geven - en meer werk. Er was altijd wel een reden om de arbeidsvoorwaarden verder uit te kleden. Na tientallen jaren kun je eenvoudig constateren dat het geen bezuinigingen waren, maar een herverdeling: de rijken worden rijker en de armen worden armer. Die herverdeling houdt ook in dat kinderen van arme ouders slechter onderwijs krijgen en kinderen van rijke ouders naar goede dure scholen gaan en goede dure bijlessen krijgen. Ook in het onderwijs dringt het winstprincipe binnen. Geen willoos slachtoffer Stakende leraren brengen het begrip ‘staken’ honderdduizenden gezinnen binnen. Gezinnen die elke keer moeten zien hoe ze de kinderen deze keer weer opvangen, maar gezinnen die ook zien dat je terug kan vechten - dat je niet een willoos slachtoffer van de grote bedrijven en hun regering hoeft te zijn. Leraren geven misschien de belangrijkste les op de dag dat ze het lesgeven staken: verzet je! Samen met andere sectoren Intussen leren de leraren ook zelf lessen. Nadat de parlementaire politiek door de onderwijsstakingen werd verrast, werd er meer geld – soms wel en soms niet structureel - voor het onderwijs vrijgemaakt. Er gaat steeds niet structureel genoeg geld naar het onderwijs. De regering doet alsof ze nu haar hakken in het zand heeft gezet. Eén of twee dagen staken zal niet tot nieuwe concessies leiden. De weg vooruit ligt in het ophogen van de stakingsdruk, in het verder mobiliseren van de ouders en de kinderen om de gezamenlijke strijd te ondersteunen, de tweedeling in het onderwijs te bestrijden en in het optrekken met andere sectoren - te beginnen met sectoren als de zorg, de uitkeringstrekkers en de ambtenaren, die ook jaren door regeringsbezuinigingen worden getroffen.
De belangrijkste les
wordt gegeven als het lesgeven wordt gestaakt
1 februari 2020
Een les voor duizenden gezinnen
Op 30 en 31 januari lag het onderwijs opnieuw plat. De afgelopen jaren hebben de leraren zich het actievoeren, demonstreren en staken eigen gemaakt. De koopkracht is jaren achtereen gedaald, de werkdruk neemt jaar na jaar toe, de onvrede is groot - de geest gaat niet meer zo makkelijk in de fles. Winstprincipe maakt onderwijs kapot Al enige tijd zijn er niet meer genoeg leraren om de leerlingen les te geven. Het onderwijs is een uitgesproken voorbeeld van hoe het kapitalisme de maatschappij ten gronde richt - hoe het kapitalisme de ene crisis na de andere veroorzaakt. Jarenlang is er bezuinigd op het onderwijs. Er was altijd wel een goede reden om de scholen minder geld te geven - en meer werk. Er was altijd wel een reden om de arbeidsvoorwaarden verder uit te kleden. Na tientallen jaren kun je eenvoudig constateren dat het geen bezuinigingen waren, maar een herverdeling: de rijken worden rijker en de armen worden armer. Die herverdeling houdt ook in dat kinderen van arme ouders slechter onderwijs krijgen en kinderen van rijke ouders naar goede dure scholen gaan en goede dure bijlessen krijgen. Ook in het onderwijs dringt het winstprincipe binnen. Geen willoos slachtoffer Stakende leraren brengen het begrip ‘staken’ honderdduizenden gezinnen binnen. Gezinnen die elke keer moeten zien hoe ze de kinderen deze keer weer opvangen, maar gezinnen die ook zien dat je terug kan vechten - dat je niet een willoos slachtoffer van de grote bedrijven en hun regering hoeft te zijn. Leraren geven misschien de belangrijkste les op de dag dat ze het lesgeven staken: verzet je! Samen met andere sectoren Intussen leren de leraren ook zelf lessen. Nadat de parlementaire politiek door de onderwijsstakingen werd verrast, werd er meer geld – soms wel en soms niet structureel - voor het onderwijs vrijgemaakt. Er gaat steeds niet structureel genoeg geld naar het onderwijs. De regering doet alsof ze nu haar hakken in het zand heeft gezet. Eén of twee dagen staken zal niet tot nieuwe concessies leiden. De weg vooruit ligt in het ophogen van de stakingsdruk, in het verder mobiliseren van de ouders en de kinderen om de gezamenlijke strijd te ondersteunen, de tweedeling in het onderwijs te bestrijden en in het optrekken met andere sectoren - te beginnen met sectoren als de zorg, de uitkeringstrekkers en de ambtenaren, die ook jaren door regeringsbezuinigingen worden getroffen.
DVL
PiB
commentaar