Feest  van de  democratie Tien   maart   is   de   uitslag   bekend   van   de   verkiezing   van   de nieuwe   voorzitter   van   de   FNV.   Alhoewel,   verkiezing   –   er   is maar   een   kandidaat,   Han   Busker.   Andere   kandidaten   zijn door   de   toetsingscommissie   afgewezen.   Je   moet   weten (zegt   de   FNV)   dat   het   hier   een   functie   betreft   ‘met   grote maatschappelijke     verantwoordelijkheid’.     Ja,     voor     het echte   polderen   kun   je   niet   de   eerste   de   beste   gebruiken. En, toeval of niet, het is alweer een politieagent.    Het   FNV–bestuur   probeert   z’n   democratisch   gezicht   een beetje   te   redden   door   te   zeggen   dat   hun   kandidaat   de meerderheid   van   de   uitgebrachte   stemmen   moet   halen, anders   gaat   het   feest   niet   door.   Maar   daar   schieten   de leden   niets   mee   op,   want   een   volgende   reeks   kandidaten zou    dan    door    dezelfde    selectietrechter    moeten    worden geperst. De   vakbondsdemocratie   is   het   beste   gediend   met   vrije kandidaatstelling    en    rechtstreekse    verkiezing    van    alle vakbondsfunctionarissen,   van   laag   tot   hoog   –   en   met   het recht   voor   de   leden   om   gekozen   bestuurders   ook   weer weg te kunnen sturen. Bij    het    aanstellen    van    de    voorzitter    van    de    grootste vakbondsfederatie    in    Nederland    wordt    weinig    aan    het toeval   overgelaten.   Dat   komt   door   het   dubbelkarakter   van vakbonden   in   het   kapitalisme.   De   leden   worden   lid   om gezamenlijk   hun   belangen   te   verdedigen   –   het   bestuur bedrijft      een      reformistische      polderpolitiek      om      de vakbondsstrijd   van   de   leden   onder   de   duim   te   houden. Inderdaad    -    binnen    de    ‘maatschappelijk    verantwoorde’ banen te leiden. De   bond,   dat   zijn   de   leden.   Echte   verandering   komt   er   pas wanneer   niet   de   bestuurders   de   toon   bepalen,   maar   de leden   het   strijdbare   vakbondswerk   ter   hand   nemen   –   om van   de   vakbond   een   strijdorganisatie   te   maken   voor   hun belangen.