Armslag wordt benut Er    wordt    weleens    gezegd:    de    werkers    in    Nederland slikken    de    ene    verslechtering    na    de    andere,    wanneer komen ze nou eens in opstand? Nu   de   FNV-top   een   offensief   is   gestart   en   de   strijd   voor een   betere   CAO,   voor   vaste   banen   en   tegen   verhoging van   de   pensioenleeftijd   wat   ruimte   geeft,   blijkt   dat   de werkers   meer   dan   bereid   zijn   die   ruimte   te   benutten   en in opstand te komen. Stakingen en demonstraties Het   streekvervoer,   de   leraren,   de   metaalarbeiders,   de postwerkers,    de    ambulancebroeders,    de    werkers    bij AKZO   -   zelfs   de   politie:   ze   bonden   allemaal   de   strijd   aan. Op      1      mei      kwamen      10.000      mensen      naar      de vakbondsdemonstratie    in    Den    Haag.    Op    8    september werd   in   Amsterdam   door   3.000   gedemonstreerd   tegen   de verhoging     van     de     pensioenleeftijd,     op     7     oktober demonstreerden   er   700   mensen   voor   vaste   banen   voor jongeren    en    op    10    november    moet    op    de    Dam    in Amsterdam     de     grootste     betoging     van     het     jaar plaatsvinden:   voor   een   sociaal   Nederland   en   tegen   het weggeven     van     miljarden     euro’s     aan     bedrijven     en aandeelhouders. Wat    een    verschil    met    de    jaren    dat    stakingen    en vakbondsdemonstraties    een    schaars    artikel    waren.    Op deze   schaal   brengt   de   strijdbeweging   –   ook   als   het   een elementaire     CAO-strijd     is     –     kiemen     van     politiek bewustzijn.   De   grote   multinationals   tegen   de   rest   van   de maatschappij    –    de    regering    als    loopjongen    voor    hun belangen. Zij tegen wij. Zelf het heft in handen nemen Maar   daarom   is   de   leiding   van   de   strijd   bij   de   bondstop niet   zomaar   in   goede   handen.   Het   streekvervoer   mocht twee   keer   stemmen   over   bijna   hetzelfde   akkoord.   De lerarenacties   werden   afgeblazen   terwijl   in   Rotterdam   kort geleden         11.000         stakende         leraren         hadden gedemonstreerd.   Het   pensioenakkoord   lijkt   uit   te   draaien op   niet   meer   dan   een   vertraging   van   de   verhoging   van de pensioenleeftijd. De    ruimte    die    er    nu    is,    kan    benut    worden    om    de vakbondsmacht   werkelijk   te   ontplooien   -   niet   alleen   met offensieve   eisen,   maar   ook   met   een   vakbondsdemocratie die     bij     een     strijdorganisatie     hoort:     democratische actieleiding   per   bedrijf   en   per   sector,   alle   besluiten   over eisen   en   acties   nemen   op   vergaderingen   van   stakers   en actievoerders. Zelf    het    heft    in    handen    nemen    is    de    sleutel    tot succesvolle   strijd   –   wanneer   de   collega’s   in   hun   strijd buiten   de   enge   kaders   treden   die   het   kapitalisme   oplegt en       leren       strijden       met       het       perspectief       van maatschappijverandering.