Groei en koopkracht Half   augustus   voorspelde   het   CPB   dat   de   economie   dit   jaar 3,3%    zal    groeien,    de    werkloosheid    van    4,9    naar    4,3% daalt   en   de   koopkracht   van   het   gemiddelde   huishouden 0,3%   stijgt.   De   groei   piekt.   Rutte   sprak   uitgelaten   over   het hoogste groeicijfer van de wereld. Maar   de   koopkracht   blijft   achter   -   ver   achter.   Bovendien   is die   luizige   0,3%   een   gemiddelde:   voor   de   lagere   inkomens is dat ongetwijfeld minder. Het   CBS   houdt   de   arbeidsinkomensquote   bij.   Daaruit   blijkt dat   in   2013   van   elke   verdiende   euro   er   78   cent   als   loon naar   werkers   of   als   inkomen   naar   zelfstandigen   ging   -   en 22   cent   ging   in   de   vorm   van   winst   naar   de   bedrijven.   Het deel   dat   de   bedrijven   als   winst   inpikken   steeg   in   2016   tot 27   cent.   Voor   de   werkers   bleef   maar   73   cent   over.   (In werkelijkheid   gaat   overigens   een   veel   groter   deel   van   de economische      productie      naar      de      winst      van      de bedrijfseigenaar of andere kapitalisten). Datzelfde    CBS    kwam    half    augustus    met    cijfers    over verborgen   werkloosheid.   Volgens   de   officiële   definitie   zijn er    450    duizend    werklozen.    Maar    naast    die    officiële werklozen   zijn   er   1,3   miljoen   Nederlanders   die   meer   willen werken   -   of   op   dit   moment   niet   actief   zoeken,   maar   wel willen werken. Tussen   die   cijfers   zit   een   logisch   verband.   Er   blijft   voor   de gewone   mensen   minder   over   omdat   er   steeds   meer   als winst   in   de   kassen   van   de   bedrijven   en   de   rijken   belandt, zie de arbeidsinkomensquote. De   economie   groeit,   maar   de   gewone   mensen   profiteren daar   niet   van.   Door   de   (deels   verborgen)   werkloosheid   is er   –   alle   paniekverhalen   van   sommige   sectoren   ten   spijt   van   krapte   geen   sprake.   De   bedrijven   voelen   dus   geen enkele   noodzaak   de   lonen   te   verhogen.   De   crisissituatie duurt    gewoon    voort:    wie    nu    aan    de    slag    komt    is rechteloos, flexibel en goedkoop. Daaraan     kunnen     alleen     de     werkende     mensen     zelf verandering   in   brengen   –   door   in   beweging   te   komen   en het strijdbare vakbondswerk in eigen handen te nemen.