Hoe staat het er voor met de vakbondsacties tegen de verhoging van de AOW-leeftijd? Nadat VNO-NCW in de SER de stekker uit het polderoverleg had getrokken, boog de vakbondstop het hoofd. Het monopoliekapitaal is de baas, zij bepaalt het regeringsbeleid, zij bepaalt ook de carrière van de bondsbestuurders. De vakbondstop opereert binnen de kaders die de grote concerns acceptabel achten: niet vragen wat ze niet willen geven en in grote lijnen meewerken aan de plannen – het verzet moet beperkt blijven tot het afslijpen van de scherpste kantjes.

Vakbondsleden kunnen zich zo’n houding niet permitteren. Veel sociale voorzieningen zijn al afgebroken. De monopolieconcerns hebben de regering nu opdracht gegeven 35 miljard te bezuinigen. Dat bedrag moet gehaald worden, omdat anders de miljarden-stroom van de staatsbegroting naar de concerns op gaat drogen – de crisis en de miljardensteun aan de banken heeft de staatsfinanciën volledig uit het lood geslagen. Werkende mensen weten dat verhoging van de AOW-leeftijd de aantasting van een hoeksteen van de sociale zekerheid is. Maar ook het begin van steeds dieper snijden in alles wat voor gewone mensen van belang is: zorg, onderwijs, werk, uitkeringen, betaalbaar wonen enzovoort. Voor de mensen die het werk doen geldt: zij kunnen alleen in strijd met de monopolieconcerns hun belangen doorzetten. En de crisis heeft een situatie geschapen waardoor die zaak op scherp staat: de financiële ruimte voor concessies, om de werkende mensen rustig te houden, is beperkt.
Daarom hebben bondsraden opgeroepen tot acties en stakingen en is er op de ledenvergaderingen de vloer aangeveegd met de standpunten van de FNV-top. Maar de FNV-top heeft het hoofd gebogen en wil dat niet veranderen. Die situatie heeft min of meer tot een impasse geleid. Wat kan die impasse doorbreken? Een rondje langs een paar Rotterdamse vakbondsvelden.

Sommige kaderleden – bijvoorbeeld in de Rotterdamse haven – zijn zo boos over de capitulatie van de FNV-top, dat ze zich afzijdig houden van alle pogingen om de impasse te doorbreken. Kaderleden van de brandweer in Rotterdam hebben schoon genoeg van acties met fluitjes, dassen en petjes. Zij willen harde actie. Tijdens de FNV-manifestatie in Den Haag in januari gingen ze het gebouw van de Tweede Kamer binnen. In allerijl werd de bewaking opgetrommeld en werden de brandweerlieden met zachte dwang eruit gezet. In februari ontruimden ze het gebouw van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten. De ambtenaren stonden buiten voor ze het door hadden. De kaderleden van het openbaar vervoer gaven met gratis openbaar vervoer in Rotterdam en Den Haag de actieaftrap – ze vragen zich nu wel af wie er volgt.
Een groep actieve Rotterdamse vakbondsleden uit ABVAKABO FNV, FNV Bondgenoten en FNV Bouw hebben een actiecomité gevormd om de zaak vlot te trekken. Het comité heeft een aantal acties georganiseerd om de aandacht warm te houden. Op 16 februari werd demonstratief een verkiezingsmiddag in Rotterdam bezocht en de lijsttrekkers werden stevig aan de tand gevoeld. Op 26 februari werd een discussiebijeenkomst met Donner, Wientjes en Jongerius in Den Haag aangegrepen om te eisen dat de AOW op 65 moet blijven. Op 2 maart is er een regionale actiedag in Rotterdam voorzien. Er wordt van het Wilhelminaplein over de Erasmusbrug naar de Coolsingel gedemonstreerd. Het comité stelt voor om eind maart een landelijke stakingsdag te organiseren met een demonstratie in Den Haag.
De FNV-top heeft laten weten dat wat haar betreft die landelijke actie eind maart niet nodig is. Zij verschuilt zich achter de val van de regering. Maar juist nu, nu de tegen-stander niet goed georganiseerd, juist nu is het zaak voor de arbeidersbeweging om met volle kracht vooruit te gaan. Geen verhoging van de AOW-leeftijd vóór de ver-kiezingen en ook niet ná de verkiezingen!

Wat in de strijd tegen de verhoging van de AOW-leeftijd nu gebeurt, hebben al die kaderleden en actieve vakbondsleden op hun bedrijf ook al vaak zat meegemaakt. De vakbondsbureaucratie negeert de eisen en de actiebereidheid van de leden. Maar in de haven, bij de brandweer en in het openbaar vervoer en in zoveel andere sectoren hebben de werkers het antwoord daarop al verschillende keren laten zien: zelfstandige actie, onafhankelijk van de reformistische vakbondstop.
Zélf vanaf de basis het heft in handen nemen. Dat is wat in de strijd tegen de verhoging van de AOW-leeftijd nu ook op de dagorde staat. Niet meer hopen of de vakbondstop alsnog de actie gaat organiseren, geen valse illusies meer – werkende mensen zullen hun eigen strijdleiding moeten vormen. Het reformisme werkt als handrem op de strijd en werkt de volledige ontplooiing van de vakbondskracht tegen.
Waarom zou er op vakbondsvergaderingen geen actieleiding gekozen kunnen worden? Een leiding die de opdracht krijgt om de besluiten van de vergadering uit te voeren. Een actieleiding die gekozen wordt – en door de leden op de bondsvergaderingen gecontroleerd en desnoods weggestuurd kan worden. Zo kan de vakbondsmacht echt worden ontplooid. Zo krijgt het strijdbare vakbondswerk echt vorm.
Terwijl de vakbondsbureaucratie de bond als strijdorganisatie ondermijnt, zal het zelf-standig voeren van de strijd juist tot versterking van de vakbond als strijdorganisatie in handen van de leden leiden. Het zelfstandig voeren van die strijd is dan ook niet tegen ‘de bond’ gericht. Het is juist doen waarvoor vakbonden zijn opgericht: alleen samen kunnen je tegenover de bazen en hun regering een vuist maken. Als de zaak zo wordt aangepakt, dan kan pas echt gezegd worden: ‘de bond, dat zijn de leden’. De invloed van het reformisme van de vakbondstop moet worden bestreden, omdat dit elke strijd remt. Het doet afbreuk aan het resultaat, dat door gezamenlijke strijd kan worden geboekt.
Zelf het heft in handen nemen, dat maakt eenheid van actie mogelijk. De hardste actie is een massa-actie. Het zou de actievoerders in het openbaar vervoer omringen met vele collega actievoerders. Het is ofwel het heft zelf in handen nemen en de strijd ont-plooien, of in een impasse verstrikt raken.
 

De samenwerking die in Rotterdam tussen actieve leden van verschillende bonden en sectoren tot stand is gekomen, is een belangrijke verworvenheid. Een verworvenheid waarop voortgebouwd moet worden, want het afwentelen van de gevolgen van de crisis op de bevolking is nog maar net begonnen. De eerste resultaten van die samenwerking zullen beperkt zijn, maar dat is logisch: alle begin is moeilijk. Maar het hele land draait op de arbeid van de werkende bevolking – dan zijn we toch zeker ook in staat om onze eigen acties voor onze eigen belangen te organiseren? De handrem moet eraf!

Neem een abonnement:    klik hier!                                |   

Opmerkingen, vragen, voorstellen?

Leg ze voor aan de redactie:     redactie@RodeMorgen.nl